دانشگاه شهید چمران اهواز نشریه دامپزشکی ایران 1735-6873 22 1 2026 04 21 Seroprevalence of Neospora caninum in dogs from Khorramabad and Kermanshah, west of Iran شیوع سرمی نئوسپورا کانینوم در سگ های خرم آباد و کرمانشاه، غرب ایران 5 10 243165 10.22055/ivj.2026.532217.2813 FA محمدحسین عباسی دانش آموخته دکتری حرفه‌ای، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایران حمیدرضا شکرانی دانشیار گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران سامان سلمانی استادیار گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران بهمن مصلی نژاد استاد گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 0000-0001-9150-7920 Journal Article 2025 07 02 Neosporosis has a global distribution and a great impact on the dairy cow industry. This study was aimed to determine seroprevalence and risk factors of Neospora caninum infection in owned and homeless dogs from Khorramabad and Kermanshah areas, west of Iran. A total number of 120 dogs (60 from Khorramabad and 60 from Kermanshah) were randomly selected. Blood samples were taken from cephalic vein and sera were analyzed for detection of anti-N. caninum antibodies using Neospora modified agglutination test (N-MAT). Of all, 18 (15%) of the examined dogs were infected with N. caninum. The seroprevalence of infection was higher in Kermanshah (16.66%) than in Khorramabad (13.33%). There was no significant difference in the seroprevalence among household dogs (27.27%), farm dogs (16.66%), and homeless dogs (12.65%). It is critical in these areas to implement the necessary measures to control the parasite and manage the population of dogs with N. caninum infection. نئوسپروزیس با توزیع جهانی تأثیر زیادی بر صنعت پرورش گاوهای شیری دارد. این مطالعه با هدف تعیین شیوع سرمی و عوامل خطر آلودگی به نئوسپورا کانینوم در سگ های صاحبدار و بدون صاحب در نواحی غرب ایران (خرمآباد و کرمانشاه)، انجام شده است. در مجموع تعداد 120 قلاده سگ (هر استان 60 قلاده) به طور تصادفی انتخاب شدند. نمونه خون ها از ورید سفالیک گرفته شد و سرم ها به منظور تشخیص آنتی بادی های ضد نئوسپورا کانینوم با استفاده از آزمون آگلوتیناسیون اصلاح شده نئوسپورا (N-MAT) آنالیز شدند. در مجموع، 18 قلاده (15 درصد) از سگهای مورد بررسی به نئوسپورا کانینوم آلوده بودند. شیوع سرمی آلودگی در کرمانشاه (66/16 درصد) از خرم آباد (33/13 درصد) بیشتر بود. شیوع سرمی در بین سگ های خانگی (27/27 درصد)، سگ های مزرعه (66/16 درصد) و سگ های بدون صاحب (65/12 درصد) تفاوت معنی داری نداشت. انجام اقدامات لازم به منظور کنترل انگل و مدیریت جمعیت سگ های آلوده به نئوسپورا کانینوم در این نواحی ضرورت دارد.

https://www.ivj.ir/article_243165_4107e6f07dabcaf4eb7a82f553eb65c7.pdf

دانشگاه شهید چمران اهواز نشریه دامپزشکی ایران 1735-6873 22 1 2026 04 21 The effect of platelet-rich plasma (PRP) on blood glucose, inflammatory cytokines, and wound healing in diabetic rats اثر پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) بر قند خون، سیتوکین‌های التهابی و ترمیم زخم در موش‌های صحرایی دیابتی 11 17 243168 10.22055/ivj.2025.536469.2822 FA مریم بابایی دانش‌آموخته دکترای حرفه‌ای، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه لرستان، ﺧﺮم آﺑﺎد، اﯾﺮان 0009-0007-7795-1305 مسعود علیرضایی دانشیار گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه لرستان، ﺧﺮم آﺑﺎد، اﯾﺮان 0000-0003-1022-8896 معین یزدخواستی استادیار گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه لرستان، ﺧﺮم آﺑﺎد، اﯾﺮان 0000-0001-7288-8801 قاسم فرجانی کیش دانشیار گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه لرستان، ﺧﺮم آﺑﺎد، اﯾﺮان 0000-0002-3060-6439 Journal Article 2025 07 23 Diabetes mellitus is one of the most common metabolic disorders, characterized not only by persistent hyperglycemia but also by enhanced oxidative stress and inflammatory responses. Among proinflammatory cytokines, tumor necrosis factor-α (TNF-α) and interleukin-6 (IL-6) play central roles in impairing insulin signaling, promoting lipolysis and gluconeogenesis, and exacerbating metabolic dysfunction. Platelet-rich plasma (PRP), enriched with growth factors and regulatory cytokines, has recently gained attention as a potential therapeutic strategy for tissue regeneration and inflammation control. In this study, diabetes was induced in Wistar rats using streptozotocin (65 mg/kg.), and full-thickness excisional wounds (2 cm) were created on the dorsum. The treatment group received daily topical applications of autologous PRP (50 U; 1 mL/kg body weight) from day 6 to day 20. Blood glucose was monitored at defined intervals, and serum IL-6 and TNF-α levels were measured using ELISA. PRP treatment significantly reduced blood glucose levels, particularly on days 3 and 21 of intervention. Moreover, TNF-α and IL-6, two pivotal cytokines involved in systemic inflammation, were markedly decreased in the PRP-treated diabetic group compared with untreated diabetic controls. The findings provide clear experimental evidence for the dual antihyperglycemic and anti-inflammatory properties of PRP in diabetes. By downregulating IL-6 and TNF-α, PRP not only improves glucose metabolism but also alleviates inflammatory responses, underscoring its potential as a novel adjunctive therapy for metabolic and inflammatory complications of diabetes دیابت ملیتوس یکی از شایع‌ترین اختلالات متابولیک است که نه تنها با هیپرگلیسمی پایدار بلکه با افزایش استرس اکسیداتیو و پاسخ‌های التهابی نیز شناخته می‌شود. در میان سیتوکین‌های پیش‌التهابی، فاکتور نکروز توموری-آلفا (TNF-α) و اینترلوکین-۶ (IL-6) نقش محوری در اختلال سیگنالینگ انسولین، افزایش لیپولیز و گلوکونئوژنز و تشدید دیس‌فانکشن متابولیک دارند. پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)، که سرشار از فاکتورهای رشد و سیتوکین‌های تنظیمی است، اخیراً به عنوان یک راهبرد درمانی بالقوه برای بازسازی بافت و کنترل التهاب مورد توجه قرار گرفته است. در این مطالعه، دیابت در موش‌های صحرایی نژاد ویستار با استفاده از استرپتوزوتوسین (mg/kg65) القا شد و زخم‌های تمام‌ضخامت به ابعاد 2 سانتی‌متر در پشت حیوانات ایجاد گردید. گروه درمانی از روز ششم تا روز بیستم، به صورت روزانه، درمان موضعی با PRP اتولوگ (50 واحد؛ 1 میلی‌لیتر به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) دریافت کردند. قند خون در فواصل مشخص پایش شد و غلظت سرمی IL-6 و TNF-α به روش ELISA اندازه‌گیری گردید. درمان با PRP موجب کاهش معنیدار سطح قند خون شد، به ویژه در روزهای سوم و بیست و یکم مداخله. علاوه بر این، TNF-α و IL-6 به عنوان دو سیتوکین کلیدی در التهاب سیستمیک، در گروه دیابتی درمان شده با PRP نسبت به گروه دیابتی بدون درمان به طور قابل توجهی کاهش یافتند. یافته‌ها شواهد آزمایشگاهی روشنی از خواص ضدهیپرگلیسمی و ضدالتهابی PRP در دیابت ارائه می‌دهند. با کاهش بیان IL-6 و TNF-α، PRP نه تنها متابولیسم گلوکز را بهبود می‌بخشد بلکه پاسخ‌های التهابی را نیز تعدیل می‌کند و پتانسیل آن را به عنوان یک درمان کمکی نوین در عوارض متابولیک و التهابی دیابت نشان می‌دهد.

https://www.ivj.ir/article_243168_7845a8874ad1b065fff31dbcb108f700.pdf

دانشگاه شهید چمران اهواز نشریه دامپزشکی ایران 1735-6873 22 1 2026 04 21 Molecular Detection of Blood-Borne Parasites in Ticks Infested Dogs in Wasit Province, Iraq تشخیص مولکولی انگل های خونی در کنههای آلوده کننده سگها در استان واسط عراق 18 27 243170 10.22055/ivj.2025.553027.2858 FA انس حسن حطحوط دانشجوی دکترای تخصصی انگل‌‌شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران موسی توسلی استاد گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران 0009-0000-9955-1213 محمد یخچالی استاد گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران غسان جبار خلف ال‌عابدی استادیار گروه تکنیک‌های آزمایشگاهی، دانشکده تکنیک‌های سلامت و پزشکی، دانشگاه کوت، وسیط 52001، عراق Journal Article 2025 10 13 Haemoparasitic infections are frequently observed in dogs from tropical regions, including Iraq. Numerous dogs become infected with several blood parasites. This investigation was designed in Wasit Province, Iraq, to conduct a comprehensive molecular detection and characterization of haemoparasites in ticks that infested dogs. This cross-sectional study was performed from the beginning of May 2024 to the end of December 2024. Totally, 280 stray dogs were examined in different areas in Waist, Iraq. All animals were systematically examined for tick infestation; for this, the collected ticks were preserved in ethanol and were identified using standard taxonomic keys. The sample was obtained from the ticks infested dogs and was used for both microscopic and molecular analysis to detect piroplasms (Babesia, Theileria), and Anaplasma. The total DNA was extracted followed by nested PCR using primer targeting16S rRNA gene to detect the Anaplasma spp., and 18SrRNA for Babesia spp. and Theilleria spp. The PCR products were confirmed by agarose gel electrophoresis. Morphological examination revealed that the adult ticks identified belonged to the Ixodid family, with four species classified under the genus Rhipicephalus (Rhipicephalus turanicus, Rhipicephalus sanguineus, Rhipicephalus pravus, and Rhipicephalus camicasi). Nested PCR analysis further demonstrated the presence of Anaplasma spp. in 16 tick samples (16%), Babesia spp. in 14 dogs (14%), and Theileria spp. in 11 dogs (11%). These results highlight the role of ticks as potential reservoirs for Anaplasma, Babesia, and Theileria species, emphasizing their importance in the transmission dynamics of these blood parasites and their possible impact on livestock health and productivity. آلودگی به انگل های خونی در سگ‌های مناطق گرمسیری، از جمله عراق، مشاهده می‌شوند. تعداد زیادی از سگ‌ها به چندین انگل خونی آلوده می‌شوند. این تحقیق در استان واسط، عراق طراحی شد تا شناسایی و توصیف مولکولی جامع هموپارازیت‌ها در کنه‌هایی که سگ‌ها را آلوده کرده‌اند، انجام شود. این مطالعه مقطعی از ابتدای ماه می ۲۰۲۴ تا پایان دسامبر ۲۰۲۴ انجام شد. در مجموع ۲۸۰ سگ ولگرد در مناطق مختلف واسط، عراق مورد بررسی قرار گرفتند. همه حیوانات به ‌صورت سیستماتیک برای بررسی آلودگی به کنه معاینه شدند و کنه‌های جمع‌آوری ‌شده در اتانول نگهداری شده و با استفاده از کلیدهای تاکسونومیکی استاندارد شناسایی شدند. نمونه‌ها از سگ‌های آلوده به کنه‌ها گرفته شد و برای تحلیل‌های میکروسکوپی و مولکولی به منظور شناسایی پیروپلاسم‌ها (بابزیا، تیلریا) و آناپلاسما استفاده شدند و DNA کلی استخراج شده و سپس PCR با پرایمرهای ژن 16S rRNA برای شناسایی گونه‌های آناپلاسما انجام شد، و ژن S rRNA 18 برای شناسایی گونه های بابزیا و تیلریا اساتفاده شد. محصولات پی سی آر با استفاده از الکتروفورز ژل آگاروز تأیید شدند. بررسی ریخت‌شناسی نشان داد که کنه‌های بالغ شناسایی ‌شده به خانواده Ixodid تعلق دارند و چهار گونه جنس Rhipicephalus شامل Rhipicephalus ، sanguineus turanicus Rhipicephalus , Rhipicephalus pravus Rhipicephalus camicasi شناسایی شدند. PCR Nested همچنین وجود Anaplasma spp. را در 16 نمونه کنه (16 درصد)، Babesia spp. را در 14 سگ (14 درصد) و Theileria spp. را در 11 سگ (11 درصد) نشان داد. این نتایج نقش کنه‌ها را به عنوان مخازن بالقوه برای گونه‌های Anaplasma ، Babesia و Theileria برجسته می‌کند و اهمیت آنها را در دینامیک انتقال این انگل‌های خونی و تاثیر احتمالی آن‌ها بر سلامت و بهرهوری دام‌ها را نشان می‌دهد.

https://www.ivj.ir/article_243170_d7732010a1f052d1eee11278f1fa6649.pdf

دانشگاه شهید چمران اهواز نشریه دامپزشکی ایران 1735-6873 22 1 2026 04 21 Evaluation of sedation status, clinical and cardiorespiratory effects of clonidine hydrochloride on dogs ارزیابی وضعیت آرامبخشی و اثرات بالینی و قلبی – تنفسی کلونیدین هیدروکلراید در سگ ها 28 36 243173 10.22055/ivj.2025.522754.2794 FA نیوشا کایدزاده دانش‌آموخته دکتری حرفه‌ای، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران هادی نداف استاد گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران سیده میثاق جلالی دانشیار گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران سروش سابیزا دانشیار گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 0000-0003-3452-9933 Journal Article 2025 05 14 Clonidine is an alpha-2 agonist which has been widely known as an antihypertensive agent in human medicine. Due to the importance of the alpha-2 agonists as sedatives and analgesics; it seems that there is a lack of information about clonidine in the veterinary science. The aim of the present study was to evaluate sedation status, clinical and cardiorespiratory effects of clonidine alone, and compare it with xylazine and acepromazine in dogs. To do this, five adult mixed-breed male dogs were used. Health status was assessed by means of physical examination, a complete blood count and serum biochemical analysis. All dogs respectively received intramuscular acepromazine (0.2 mg/kg), xylazine (1 mg/kg), and clonidine (0.03 mg/kg) within a 10-day interval. The degree of sedation, heart rate, respiratory rate, and rectal temperature was recorded before injection until 90 min post-injection. Blood samples were also collected before injection and 1, 3, 6 and 24 hours after that. As a result, there were no significant differences between the sedation status of the three groups at any time. Cortisol levels, except for a significant increase between acepromazine and xylazine 3 hours post-injection, were not significantly different. The reduction of heart rate and respiratory rate was more significant in the xylazine and clonidine group than in the acepromazine group. According to the results, it seems that the sedative effects of clonidine were acceptable compared with the other groups in the study. With further studies, administration of clonidine (0.03 mg/kg) as a sedative and preanesthetic drug could be recommended intramuscularly. کلونیدین یک آگونیست آلفا-۲ است که به عنوان یک عامل ضد فشار خون در پزشکی انسانی به طور گسترده شناخته شده است. با توجه به اهمیت آگونیست‌های آلفا-۲ به عنوان آرام‌بخش و مسکن؛ به نظر می‌رسد که اطلاعات کمی در مورد کلونیدین در دامپزشکی وجود دارد. هدف از مطالعه حاضر ارزیابی وضعیت آرام‌بخشی، اثرات بالینی و قلبی تنفسی کلونیدین به تنهایی و مقایسه آن با زایلازین و آسپرومازین در سگ‌ها بود. پنج سگ نر بالغ نژاد مخلوط مورد استفاده قرار گرفتند. وضعیت سلامت با معاینه فیزیکی، شمارش کامل خون و آنالیز بیوشیمیایی سرم ارزیابی شد. همه سگ‌ها به ترتیب آسپرومازین عضلانی (0/2 میلی‌گرم بر کیلوگرم)، زایلازین (۱ میلی‌گرم بر کیلوگرم) و کلونیدین (0/03 میلی‌گرم بر کیلوگرم) را به فاصله ۱۰ روز دریافت کردند. میزان آرام‌بخشی، ضربان قلب، تعداد تنفس و دمای رکتوم قبل از تزریق تا ۹۰ دقیقه پس از تزریق ثبت شد. همچنین نمونه خون قبل از تزریق و 1، 3، 6 و 24 ساعت پس از آن گرفته شد. هیچ تفاوت معنی‌داری بین وضعیت آرام‌بخشی سه گروه در طول زمان‌ها وجود نداشت. سطح کورتیزول به جز افزایش معنی‌دار بین آسپرومازین و زایلازین 3 ساعت پس از تزریق تفاوت معنی‌داری نداشت. کاهش ضربان قلب و تعداد تنفس در گروه زایلازین و کلونیدین نسبت به گروه آسپرومازین بیشتر بود. با توجه به نتایج، به نظر می‌رسد اثرات آرام‌بخشی کلونیدین در مقایسه با سایر گروه‌های مورد مطالعه قابل قبول بوده است و با مطالعات بیشتر، می‌توان تجویز کلونیدین (0/03 میلی‌گرم بر کیلوگرم) را به عنوان داروی آرام‌بخش و پیش بیهوشی به صورت عضلانی توصیه کرد.

https://www.ivj.ir/article_243173_143c937d09c1e16cc2872153b84586f1.pdf

دانشگاه شهید چمران اهواز نشریه دامپزشکی ایران 1735-6873 22 1 2026 04 21 The Effects of probiotic Saccharomyces cerevisiae and Lactobacillus rhamnosus on the growth factors and serum biochemistry of Oreochromis niloticus تأثیر عصاره مخمر ساکارومایسس سرویزیه به همراه لاکتوباسیلوس رامنوسوس بر فاکتورهای رشد و بیوشیمیایی سرم ماهی تیلاپیای نیل 37 50 243175 10.22055/ivj.2025.509224.2780 FA مرضیه محمدپور دانش‌آموخته دکترای تخصصی بهداشت و بیماری‌های آبزیان، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز ، اهواز، ایران رحیم پیغان استاد گروه بهداشت دام، طیور و آبزیان، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران و عضو قطب بهداشت و بیماری‌های ماهیان گرمابی دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران سیده میثاق جلالی دانشیار گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران زهرا بصیر دانشیار گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران تکاور محمدیان استاد گروه بهداشت دام، طیور و آبزیان، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران و عضو قطب بهداشت و بیماری‌های ماهیان گرمابی دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران Journal Article 2025 02 27 In this study, the effects of a feeding combination of Saccharomyces cerevisiae and Lacticaseibacillus rhamnosus on the growth and serum biochemical indices of Nile tilapia (Oreochromis niloticus) was investigated. For this purpose, a total of 300 Nile tilapia were divided into 10 groups (average weight: 20±7 g) and fed diets containing varying levels of yeast and bacteria for 60 days (30 fish in each treatment group, 10 fish in three replicates). Bacterial strain identification was performed using phenotypic, biochemical, and genetic characteristics. The control group was fed a commercial diet without the selected probiotic strains. Group 1 received only the bacterial strain, while groups 2 to 5 were fed diets containing different doses of yeast supplementation. Groups 6 to 9 received a combination of bacteria and yeast (commercial diet + 0.25%, 0.5%, 1%, and 1.5% yeast + bacteria). At the end of the trial, growth performance and serum biochemical parameters were analyzed. The results showed that the combination of these two probiotics improved the growth indices and the increased survival rates in fish. Additionally, significant changes were observed in some biochemical parameters, including an increase in HDL levels and glucose in yeast-fed groups that reflects the stress response. Instead of changes in biochemical results, based on the growth factors at the end of the study, a combination of S.cerevisiae and probiotic L.rhamnosus is a nutritional strategy for enhancing aquatic health and performance. در این تحقیق اثرات ترکیبی Saccharomyces cerevisiae و Lacticaseibacillus rhamnosus بر رشد و شاخص‌های بیوشیمیایی سرمی ماهی تیلاپیا نیل (Oreochromis niloticus) بررسی گردید. در مجموع 300 ماهی تیلاپیا نیل به 10 گروه (متوسط وزن 7 ± 20 گرم) تقسیم شدند (تیمارهای 30 تایی در سه تکرار 10 تایی) و به مدت 60 روز با جیرههای حاوی سطوح مختلف مخمر و باکتری تغذیه شدند. گروه کنترل با رژیم غذایی تجاری بدون سویههای پروبیوتیک انتخاب شده تغذیه شدند. شناسایی سویه های باکتریایی با استفاده از ویژگی های فنوتیپی، بیوشیمیایی و ژنتیکی انجام شد، گروه 1 فقط سویه باکتریایی را دریافت کرد، در حالی که گروه های 2 تا 5 با جیره های حاوی دوزهای مختلف مکمل مخمر تغذیه شدند. گروههای 6 تا 9 ترکیبی از باکتری و مخمر (رژیم غذایی تجاری + 25/0 درصد، 5/0 درصد، 1 درصد، 5/1 درصد مخمر + باکتری) دریافت کردند. در پایان کارآزمایی، عملکرد رشد و پارامترهای بیوشیمیایی سرم مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که استفاده ترکیبی از این دو پروبیوتیک باعث بهبود شاخص های رشد و افزایش میزان بقا در ماهی میشود. هر چند تغییرات قابل توجهی در برخی از پارامترهای بیوشیمیایی، از جمله افزایش سطح HDL و گلوکز در گروه های تغذیه شده با مخمر مشاهده شد که این تغییرات شاخص استرس هستند. بر اساس نتایج فاکتورهای رشد در پایان مطالعه، ترکیبی از S.cerevisiae و پروبیوتیک L.rhamnosus می تواند یک استراتژی تغذیه ای برای افزایش سلامت و عملکرد آبزیان باشد.

https://www.ivj.ir/article_243175_a6109b292b9430daafd2c0ac9ccfac0c.pdf

دانشگاه شهید چمران اهواز نشریه دامپزشکی ایران 1735-6873 22 1 2026 04 21 Assessment of Immunogenicity and Protective Efficacy of Yersinia ruckeri Vaccine in Rainbow Trout Fed with Microencapsulated Probiotics ارزیابی ایمنی‌زایی و اثربخشی حفاظتی واکسن یرسینیا راکری در ماهی قزل‌آلای رنگین‌کمان تغذیه‌شده با پروبیوتیک‌های ریزپوشانی‌شده 51 67 243198 10.22055/ivj.2025.521864.2791 FA سیف الله معتمدی دانشجوی دکترای بهدشت آبزیان، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران مجتبی علیشاهی استاد گروه بهداشت دام، طیور و آبزیان، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران رحیم پیغان استاد گروه بهداشت دام، طیور و آبزیان، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران محمد خسروی دانشیار گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران Journal Article 2025 05 06 This study investigated the effects of food supplementation with Bacillus subtilis and Lactobacillus bulgaricus, in both free and alginate/chitosan-microencapsulated forms, on the immune response and efficacy of a Yersinia ruckeri vaccine in rainbow trout (Oncorhynchus mykiss). A total of 540 rainbow trout (20 ± 5.1 g) were randomly divided into six groups (three replicates each): Group A (control) received a basal diet; Group B was vaccinated against Y. ruckeri and fed the basal diet; Groups C and D were vaccinated and fed diets supplemented with free or microencapsulated L. bulgaricus, respectively; and Groups E and F were vaccinated and fed diets containing free or microencapsulated B. subtilis, respectively. Sampling was conducted on days 0, 30, and 60 of study to evaluate immunological parameters (antibody titer, lysozyme activity, bactericidal activity, NBT reduction, globulin levels), and hematological parameters (RBC, WBC, Hb, Hct). On day 60 of the experiment, all groups were challenged with autogenous Y. ruckeri, and cumulative mortality was recorded over 14 days. According to the results groups D and F showed significantly higher growth performance than the control. Similarly, immunological parameters were significantly enhanced in microencapsulated probiotic groups, whereas hematological values did not change statistically among the groups. Post-challenge, mortality rates were markedly lower in Group D (13.3%) and Group F (23.3%) compared to the control (86.7%). In conclusion, although both probiotics, L. bulgaricus and B. subtilis, enhanced the immunogenicity and efficacy of the vaccine against Y. ruckeri, microencapsulation of the probiotics with alginate and chitosan significantly improved vaccine performance. در این مطالعه اثرات مکمل غذایی با باسیلوس سوبتیلیس و لاکتوباسیلوس بولگاریکوس، به هر دو شکل آزاد و ریزپوشانی شده با آلژینات/کیتوزان، بر پاسخ ایمنی و اثربخشی واکسن یرسینیا راکری در ماهی قزل‌آلای رنگین‌کمان (Oncorhynchus mykiss) مورد بررسی قرار گرفت. در مجموع ۵۴۰ ماهی قزل‌آلای رنگین‌کمان (1/5 ±20 گرم) به طور تصادفی به شش گروه (هر کدام با سه تکرار) تقسیم شدند: گروه A (کنترل) یک رژیم غذایی پایه دریافت کرد؛ گروه B علیه یرسینیا راکری واکسینه شد و با رژیم غذایی پایه تغذیه شد؛ گروه‌های C و D به ترتیب واکسینه شدند و با رژیم‌های غذایی حاوی لاکتوباسیلوس بولگاریکوس آزاد یا ریزپوشانی شده تغذیه شدند؛ و گروه‌های E و F به ترتیب با رژیم‌های غذایی حاوی باسیلوس سوبتیلیس آزاد یا ریزپوشانی شده تغذیه شدند. نمونه‌برداری در روزهای ۰، ۳۰ و ۶۰ مطالعه برای ارزیابی پارامترهای ایمنیشناسی (تیتر آنتی‌بادی، فعالیت لیزوزیم، فعالیت باکتری‌کشی، NBT، سطح گلوبولین) و پارامترهای خونی (RBC، WBC، Hb، Hct) انجام شد. در روز ۶۰ آزمایش، همه گروه‌ها با یرسینیا راکری اتوژن مورد آزمایش قرار گرفتند و مرگ و میر تجمعی طی ۱۴ روز ثبت شد. نتایج نشان داد که گروه‌های D و F (پروبیوتیک‌های ریزپوشانی شده) عملکرد رشدشان به طور قابل توجهی نسبت به گروه کنترل بالاتر بود. به طور مشابه، پارامترهای ایمنیشناسی در گروه‌های پروبیوتیک ریزپوشانی شده به طور قابل توجهی افزایش یافتند، در حالی که مقادیر خون‌شناسی از نظر آماری بین گروه‌ها تغییر نکرد. پس از چالش، میزان مرگ و میر در گروه D (13.3 درصد) و گروه F (3/23 درصد) در مقایسه با گروه کنترل (7/86 درصد) به طور قابل توجهی کمتر بود. در نتیجه، اگر چه هر دو پروبیوتیک، لاکتوباسیلوس بولگاریکوس و باسیلوس سوبتیلیس، ایمنی‌زایی و اثربخشی واکسن علیه یرسینیا راکری را افزایش دادند، ریزپوشانی پروبیوتیک‌ها با آلژینات و کیتوزان به طور قابل توجهی عملکرد واکسن را بهبود بخشید.

https://www.ivj.ir/article_243198_11717a273843d76de56028570fe0d618.pdf

دانشگاه شهید چمران اهواز نشریه دامپزشکی ایران 1735-6873 22 1 2026 04 21 Evaluation of the cross-reactive antibodies among Brucella strains: validation of serological detection tests of Brucellosis ارزیابی آنتی‌بادی‌های متقاطع در میان سویه‌های بروسلا: اعتبارسنجی آزمون‌های تشخیص سرمی بروسلوز 68 82 243199 10.22055/ivj.2025.531580.2809 FA فرنگیس نرگسی دانشجوی دکترای تخصصی باکتری‌شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران محمد خسروی دانشیار گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 0000-0002-2029-5067 داریوش غریبی استاد گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران مهدی پورمهدی بروجنی استاد گروه بهداشت مواد غذایی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 0000-0002-9478-260X مسعود قربانپور استاد گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران Journal Article 2025 06 28 The present study aimed to investigate the antibody cross-reactions in sheep serum against vaccine strains and pathogenic strains of Brucella, as well as validation of the agglutination results with ELISA using both vaccine and wild strains of Brucella. The used vaccine and wild strains were RB51, Rev1, B. melitensis, and B. abortus, all of which were confirmed by PCR test. A total of 81 sheep serum samples were included in the study, encompassing both positive and negative reactions in the agglutination tests. Following the characterization of the sera, indirect ELISA tests utilizing the lipopolysaccharide of the bacteria were employed to validate the agglutination results and to statistically assess the serum cross-reactions against the vaccine and wild strains of Brucella. Out of 81 evaluated suspected serum samples, the Rose-Bengal test yielded 61 positive and 20 negative results. The Wright and Wright-2ME tests revealed 38 and 36 positive, and 43 and 45 negative results, respectively. According to the ROC curve analysis, the highest area under the curve was 84% for IRIBA, 75% for Rev1, 70% for B. melitensis, and 68% for B. abortus. Statistical analysis indicated that the strain of antigen in ELISA tests had a significant effect on S/P values. The mean and standard error of the S/P values were as Rev1 vaccine 0.54 ± 0.03, B. melitensis 0.82 ± 0.02, IRIBA vaccine 0.82 ± 0.04, and B. abortus 0.98 ± 0.04. The highest sensitivity and specificity were achieved using B. melitensis and IRIBA antigens, respectively. The indirect ELISA utilizing both vaccine and wild strains of Brucella demonstrated appropriate sensitivity and specificity, suggesting its cross-reactions and potential as a reliable diagnostic method for vaccinated and infected sheep. هدف مطالعه حاضر بررسی واکنش‌های متقاطع آنتی‌بادی در سرم گوسفند نسبت به سویه‌های واکسن و پاتوژن بروسلا و همچنین اعتبارسنجی نتایج آگلوتیناسیون با بکارگیری آزمون الیزا و استفاده از هر دو سویه واکسن و وحشی بروسلا است. سویه‌های واکسن و وحشی استفاده شده شامل RB51، Rev1، B. melitensis و B. abortus بودند که همگی با آزمایش PCR تأیید شدند. در مجموع 81 نمونه سرم گوسفند در این مطالعه گنجانده شدند که شامل نمونه های با واکنش مثبت و منفی در آزمون‌های آگلوتیناسیون بود. پس از ارزیابی سرم‌ها، آزمون‌های الیزا غیر مستقیم با استفاده از لیپو پلی‌ساکارید باکتری برای اعتبارسنجی نتایج آگلوتیناسیون و برای ارزیابی آماری واکنش‌های متقاطع سرم نسبت به سویه‌های واکسن و وحشی بروسلا به کار گرفته شد. از 81 نمونه سرم مشکوک ارزیابی شده، آزمون رزبنگال 61 نتیجه مثبت و 20 نتیجه منفی را نشان داد. آزمون‌های رایت و 2ME رایت به ترتیب 38 و 36 نتیجه مثبت و 43 و 45 نتیجه منفی را نشان دادند. براساس تحلیل منحنی ROC، بالاترین مساحت زیر منحنی 84 درصد برای IRIBA، 75 درصد برای Rev1، 70 درصد برای B. melitensis و 68 درصد برای B. abortus بود. تحلیل آماری نشان داد که نوع آنتی‌ژن در آزمون‌های الیزا تأثیر معنی داری بر مقادیر S/P دارد. میانگین و خطای استاندارد مقادیر S/P برای واکسن Rev1 3/0 54±/0 B. melitensis 2/0 82±/0 ، برای واکسن IRIBA 04/0 82±/0 و آنتی‌ژن B. abortus 04/0 98±/0 بود. بالاترین حساسیت و ویژگی با استفاده از آنتی‌ژن‌های B. melitensis و IRIBA به ترتیب به دست آمد. در الیزا غیرمستقیم که از هر دو نوع واکسن و سویه‌های وحشی بروسلا استفاده شد، حساسیت و ویژگی مناسبی نشان حاصل شد که بیانگر واکنش متقاطع سویه‌های مورد آزمون و همچنین، کاربرد آن به عنوان یک روش تشخیصی قابل اعتماد برای گوسفندهای واکسینه شده و آلوده است.

https://www.ivj.ir/article_243199_e418f6b69d01cf76830f746668d45e28.pdf

دانشگاه شهید چمران اهواز نشریه دامپزشکی ایران 1735-6873 22 1 2026 04 21 Anti-tumor potential of Hottentotta zagrosensis scorpion low molecular weight venom fractions: VEGF-mediated angiogenesis inhibition in Glioblastoma cells خاصیت ضد توموری فراکسیونهای با وزن ملکولی پائین زهر عقرب Hottentotta zagrosensis : مهار رگ‌زایی با واسطهVEGFدر سلول‌های گلیوبلاستوما 83 90 243201 10.22055/ivj.2025.538675.2828 FA مصطفی سبزواری زاده دانشجوی دکترای تخصصی بیوشیمی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهیدچمران اهواز، اهواز، ایران عباس جلودار دانشیار گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران محمد رضا تابنده دانشیار گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران و عضو قطب بهداشت وبیماری‌های ماهیان گرمابی دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 0000-0003-3258-8550 فاطمه ثعلبی استادیار گروه جانوران سمی و تولید آنتی‌ونوم، موسسه تحقیقات واکسن و سرم‌سازی رازی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی (AREEO)، اهواز، ایران 0000-0002-1753-5162 Journal Article 2025 08 02 Glioblastoma (GBM) is an aggressive and treatment-resistant brain tumor with poor clinical outcomes. In the recent years, natural bioactive compounds have attracted growing interest as sources of novel anticancer agents. Among these, Peptides derived scorpion venom (PESV) has emerged as a particularly promising reservoir of low-molecular-weight peptides with potent therapeutic potential. PESV from Hottentotta zagrosensis scorpion have attracted interest for their antitumor properties, particularly their ability to inhibit angiogenesis. This study examined the effects of PESV on angiogenesisin C6 glioblastoma cells. For this purpose, the venom from scorpion of H. zagrosensis was collected. The lyophilized whole venom was fractionated usingultra-filtration prior to load on SDS-PAGEand stained with silver. This process showed two protein bands, with the majority of molecular masses of 10kDa and a smaller band of 5kDa. The concentration of vascular endothelial growth factor (VEGF) in Glioblastoma cells significantly decreased following the treatment with Temozolomide (TMZ) compared to the control group. Similarly, exposure to 75 µg and 150 µg of peptides derived from H. zagrosensis venom (PESV) also resulted in a significant reduction in VEGF levels compared to the control. The reduction of VEGF levels in the PESV groups (75 and 150 μg/mL) is dose-dependent, and notably, the extent of VEGF reduction at the high PESV dose (150 μg/mL) is comparable to the effect of TMZ, indicating the strong anti-angiogenic potential of these peptides. In conclusion, this study provides robust preclinical evidence that peptide fractions extracted from the venom of H. zagrosensis scorpion exhibit significant suppression of angiogenesis indicating its promise as a potential therapeutic candidate for GBM. گلیوبلاستوما (GBM) یک تومور مغزی تهاجمی و مقاوم به درمان با نتایج بالینی ضعیف است. در سال‌های اخیر، ترکیبات زیست‌ فعال طبیعی به عنوان منابعی به عنوان عوامل ضد سرطان جدید، توجه فزاینده‌ای را به خود جلب کرده‌اند. در میان این ترکیبات، زهر عقرب مشتق ‌شده از پپتیدها (PESV) به عنوان یک منبع نویدبخش از پپتیدهای با وزن مولکولی کم و با پتانسیل درمانی قوی ظهور کرده است. پپتیدهای PESV به دست آمده از عقرب H. zagrosensis به دلیل خواص ضد توموری، به ویژه توانایی آنها در مهار رگ‌زایی، مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه اثرات PESV بر رگ‌زایی در سلول‌های گلیوبلاستومای C6 را بررسی کرد. برای این منظور، زهر عقرب H. zagrosensis جمع‌آوری ولیوفیلیزه شد و قبل از بارگذاری بر روی SDS-PAGE تریسین با استفاده از اولترافیلتراسیون تجزیه و فراکسیونهای آن با نقره رنگ‌آمیزی شدند. این فرآیند دو باند پروتئینی عمده شامل یک باند با جرم‌ مولکولی 10 کیلو دالتون و یک باند کوچکتر 5 کیلو دالتونی نشان داد. غلظت فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) در سلول‌های گلیوبلاستوما پس از درمان با تموزولومید (TMZ) در مقایسه با گروه کنترل به طور قابل توجهی کاهش یافت. به طور مشابه، قرار گرفتن در معرض 75 میکروگرم و 150 میکروگرم پپتیدهایPESV مشتق شده از زهر H. zagrosensis نیز منجر به کاهش قابل توجهی در سطح VEGF در مقایسه با گروه کنترل شد. کاهش سطح VEGF در گروه‌های 75 و 150 میکروگرم PESV وابسته به دوز است که به طور قابل توجهی، میزان کاهش VEGF به ویژه در دوز بالا (150 میلیگرم در میلی‌لیتر) با اثرTMZ قابل مقایسه است، که این نشان دهنده پتانسیل قوی ضد رگ‌زایی پپتیدهای PESV است. در نتیجه، این مطالعه شواهد پیش‌بالینی قوی ارایه می‌دهد که بخش‌های پپتیدی استخراج شده از زهر عقرب H. zagrosensis سرکوب قابل توجهی از رگ‌زایی را نشان می‌دهند که این خود نویدبخش بودن آن را به عنوان یک کاندیدای درمانی بالقوه برای گلیوبلاستوما نشان میدهد.

https://www.ivj.ir/article_243201_ac47073b129e1a96170aba032ccc80fd.pdf

دانشگاه شهید چمران اهواز نشریه دامپزشکی ایران 1735-6873 22 1 2026 04 21 The effects of dietary organic selenium supplementation on growth performance, blood metabolites, and antioxidant enzyme activity in fattening lambs تأثیر مکمل سلنیوم آلی در رژیم غذایی بر عملکرد رشد، متابولیت‌های خون و فعالیت آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی در بره‌های پرواری 91 102 243206 10.22055/ivj.2025.532249.2812 FA ابراهیم شهرکی استادیار گروه پژوهشی شترمرغ، پژوهشکده دام‌های خاص، پژوهشگاه زابل، زابل، ایران 0009-0000-3980-2244 امیر موسایی استادیار گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه جیرفت، جیرفت، ایران 0000-0003-4829-6616 امیر مختارپور دانشیار گروه پژوهشی گاو سیستانی، پژوهشکده دام‌های خاص، پژوهشگاه زابل، زابل، ایران 0000-0002-5706-9063 Journal Article 2025 07 02 This study aimed to evaluate the effects of dietary organic selenium (Se) supplementation on growth performance, hematological parameters, and selected blood metabolites in fattening Baluchi lambs. A total of 24 male lambs (initial body weight; BW, 18.4 ± 1.7 kg) were assigned to a completely randomized design with four dietary treatments and six replicates per treatment over a 75-day period. Prior to the experimental phase, lambs were acclimated to individual cages and a basal diet for two weeks. The dietary treatments included a control group (basal diet without organic selenium supplementation) and three experimental groups receiving 0.25, 0.5, and 0.75 mg Se/kg feed in the form of an organic selenium-methionine supplement. The results indicated that selenium supplementation had no significant effect on average daily feed intake, final body weight, average daily gain (ADG), or feed conversion ratio (FCR). Furthermore, there were no notable alterations in hematological parameters, including red and white blood cell counts, hematocrit values, or hemoglobin concentrations, attributed to selenium supplementation. Likewise, the levels of thyroid hormones, specifically triiodothyronine (T3), tetraiodothyronine (T4), and thyroid-stimulating hormone (TSH), did not exhibit any significant changes in relation to dietary selenium intake. Importantly, the activity of blood glutathione peroxidase (GPX) demonstrated a linear increase corresponding to increased selenium supplementation. Additionally, a quadratic influence of dietary supplemental Se on blood urea concentration was observed. Specifically, lambs receiving 0.25 mg and 0.5 mg of Se/kg of diet revealed elevated concentrations of circulating urea compared to those on the control diet. However, no significant differences were detected in malondialdehyde, creatinine, triglycerides, or cholesterol levels among treatment groups. In conclusion, the administration of dietary organic selenium at levels up to 0.75 mg/kg did not influence growth performance nor demonstrated any negative effects on blood cells and metabolic status of the lambs. Nevertheless, it resulted in a notable enhancement of glutathione peroxidase activity, underscoring the pivotal role of organic selenium in enhancing the antioxidant system of fattening lambs. این مطالعه با هدف ارزیابی اثرات مکمل سلنیوم آلی (Se) در جیره غذایی بر عملکرد رشد، پارامترهای خون‌شناسی و متابولیت‌های خونی منتخب در بره‌های بلوچی پرواری انجام شد. در مجموع 24 بره نر (وزن اولیه بدن؛ 7/1 ± 4/18 کیلوگرم) در یک طرح کاملاً تصادفی با چهار تیمار غذایی و شش تکرار برای هر تیمار در یک دوره 75 روزه قرار گرفتند. قبل از مرحله آزمایش، بره‌ها به مدت دو هفته با قفس‌های انفرادی و یک جیره پایه سازگار شدند. تیمارهای غذایی شامل یک گروه کنترل (جیره پایه بدون مکمل سلنیوم آلی) و سه گروه آزمایشی دریافت کننده 25/0، 5/0 و 75/0 میلی‌گرم سلنیوم در کیلوگرم خوراک به شکل مکمل سلنیوم-متیونین آلی بود. نتایج نشان داد که مکمل سلنیوم تأثیر معنی‌داری بر میانگین مصرف خوراک روزانه، وزن نهایی بدن، میانگین افزایش وزن روزانه (ADG) یا ضریب تبدیل غذایی (FCR) نداشت. علاوه بر این، هیچ تغییر معنیداری در پارامترهای خون‌شناسی، از جمله تعداد گلبول‌های قرمز و سفید خون، مقادیر هماتوکریت یا غلظت هموگلوبین، که به مکمل سلنیوم نسبت داده شود، مشاهده نشد. به همین ترتیب، سطح هورمون‌های تیروئید، به ویژه تری‌یدوتیرونین (T3)، تترایدوتیرونین (T4) و هورمون محرک تیروئید (TSH)، هیچ تغییر معنی‌داری در رابطه با مصرف سلنیوم غذایی نشان نداد. نکته مهم این است که فعالیت گلوتاتیون پراکسیداز خون (GPX) افزایش خطی مربوط به افزایش مکمل سلنیوم را نشان داد. علاوه بر این، تأثیر درجه دوم سلنیوم مکمل غذایی بر غلظت اوره خون مشاهده شد. به طور خاص، بره‌هایی که 25/0 میلی‌گرم و 5/0 میلی‌گرم سلنیوم در کیلوگرم جیره دریافت می‌کردند، غلظت بالاتری از اوره در گردش خون را در مقایسه با بره‌های دریافت کننده جیره کنترل نشان دادند. با این حال، هیچ تفاوت معنی‌داری در سطح مالون دی آلدئید، کراتینین، تری‌گلیسیرید یا کلسترول در بین گروه‌ها مشاهده نشد. در نتیجه، استفاده از سلنیوم آلی در جیره غذایی تا سطوح 75/0 میلی‌گرم بر کیلوگرم، نه بر عملکرد رشد تأثیری گذاشت و نه هیچ اثر منفی بر سلول‌های خونی و وضعیت متابولیکی بره‌ها نشان داد. با این وجود، منجر به افزایش معنیدار فعالیت گلوتاتیون پراکسیداز شد که نقش محوری سلنیوم آلی را در تقویت سیستم آنتی‌اکسیدانی بره‌های پرواری برجسته می‌کند.

https://www.ivj.ir/article_243206_41365a85d0a88bf81b298f371781fc3a.pdf

دانشگاه شهید چمران اهواز نشریه دامپزشکی ایران 1735-6873 22 1 2026 04 21 Taenia serialis infection in the muscle tissue of a sheep: A case study from an industrial slaughterhouse تنیا سریالیس در بافت ماهیچه گوسفند: مطالعه موردی از یک کشتارگاه صنعتی 103 108 243212 10.22055/ivj.2025.522277.2793 FA محمد سینا عباس زاده دانش‌آموخته دکترای حرفه‌ای، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سنندج، سنندج، ایران آرام شریفی استادیار گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران کیوان سبحانی دانشجوی دکترای تخصصی فیزیولوژی دام، دانشکده کشاورزی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران سهیلا اخزری دانش‌آموخته دکترای تخصصی انگل‌شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2025 05 09 Taenia serialis is a parasitic tapeworm typically affecting small mammals, with its presence in sheep being rare and poorly documented. While T. serialis is known to cause neurological Coenurosis in sheep, this pathogen has not been commonly associated with livestock, particularly in muscle tissue. This case report aimed to describe a rare instance of T. serialis infection in the muscle tissue of a sheep, highlight the diagnostic methods used, and discuss the implications of parasitic infections in industrial slaughterhouse settings. A 2.5-year-old ewe, showing no clinical signs, was slaughtered at an industrial slaughterhouse in Sanandaj city. During post-mortem examination, multiple cysts were found in the muscle tissue. DNA extraction and PCR analysis for cox1 gene confirmed the presence of T. serialis, which was further validated through sequencing and phylogenetic analysis. This case represents an unusual infection of T. serialis in sheep muscle tissue. The absence of clinical symptoms prior to slaughter highlights the importance of post-mortem examinations and molecular diagnostics in detecting parasitic infections. The findings suggest a need for further research on the prevalence and impact of T. serialis in livestock. تنیا سریالیس یک کرم نواری انگلی است که معمولاً پستانداران کوچک را تحت تأثیر قرار می‌دهد و وجود آن در گوسفند به ندرت گزارش شده است. در حالی که تنیا سریالیس در گوسفند عامل تنیازیس عصبی است، در مطالعات قبلی وجود کسیت این انگل در بافت ماهیچه ای گزارش نشده است. این گزارش موردی با هدف توصیف یک نمونه نادر از عفونت تنیا سریالیس در بافت ماهیچه گوسفند، برجسته کردن روش‌های تشخیصی مورد استفاده و بحث در مورد پیامدهای عفونت‌های انگلی در محیط‌های کشتارگاه صنعتی سنندج انجام شد. مطالعه حاضر به توصیف یک میش حدودا 5/2 ساله که هیچ علائم بالینی نداشت، در کشتارگاه صنعتی در شهر سنندج میپردازد. در طول کالبدشکافی، کیست‌های متعددی در بافت ماهیچه یافت شد. پس از مشاهده کیست ها از لارو آنها DNA استخراج و با استفاده از PCR اختصاصی و سپس تعیین توالی ژن cox1 و درخت تبارشناسی برای این ژن وجود تنیا سریالیس تایید شد. این مطالعه وجود یک کیست انگلی را در یک مکان غیر طبیعی (در عضلات) گزارش می کند. لازم به ذکر است، عدم وجود علائم بالینی قبل از ذبح، لزوم معاینات پس از مرگ و تشخیص مولکولی را در تشخیص عفونت‌های انگلی برجسته می‌کند. یافته‌های مطالعه حاضر نشان می‌دهد که نیاز به تحقیقات بیشتر در مورد شیوع و تأثیر عفونت های ناشی از آلودگی به تنیا سریالس در دامها وجود دارد.

https://www.ivj.ir/article_243212_066255f729cdb41ce23e139322380532.pdf