دانشگاه شهید چمران اهواز نشریه دامپزشکی ایران 1735-6873 9 1 2013 05 01 Evaluation of conception rate improvment in Lori-Bakhtiari ewes using eCG and oxytocin hormones ارزیابی بهبود درصد آبستنی در میش¬های نژاد لری بختیاری با استفاده از هورمون¬های eCG و اکسی¬توسین 76 84 2861 FA Journal Article 2011 10 23     The aim of this study was to determine the effect of eCG and oxytocin (OT) on heat and pregnancy rate of Lori-bakhtiari ewes during breeding season. Eighty four ewes, 3 to 4 years old, 65±2.5 kg weight, were received CIDR for 12 days, and at the time of CIDR removal assigned into 3 groups in which received 0, 400 and 500 IU eCG, respectively. Before artificial insemination, the groups divided into 2 subgroups and one of each 2 subgroups received OT (100 IU) intramuscularly. Fifty four hours after CIDR removal the ewes were inseminated and conception rate were recognized via ultrasonography 50 days after artificial insemination. The result of this study showed that eCG injection improves heat rate in comparison to control (78.56 % vs 42.85 %, P<0.05). But OT had no effect on heat rate (50% vs42.85 %, P>0.05). Cervical penetration was higher (88.09% vs 11.90 %, P<0.05) in ewes received OT. Administration of eCG increased conception rate (57.14 % vs 14.28 %, P<0.05). The ewes received OT injection had higher conception rate then control group (42.85% vs 14.28%, P<0.05). The dose of eCG had no effect on pregnancy rate increasement (57.14 % vs 57.14 % without OT and 71.42 % vs 78.57 % with OT, P>0.05). The ewes received eCG and OT had a tendency to higher conception rate (74.99% vs 57.14 %, P<0.1). In conclusion, eCG and OT injection improved conception rate in CIDR synchronized Lori-Bakhtiari ewes during breeding season.      هدف از این مطالعه ارزیابی اثر هورمون‌های eCG و اکسی‌توسین بر میزان بروز فحلی و درصد آبستنی میش‌های نژاد لری بختیاری در فصل تولیدمثلی بود.  در این مطالعه از 84 میش سه تا چهار ساله نژاد لری بختیاری با میانگین وزنی 5/2±56 کیلوگرم استفاده شد.  میشها به مدت 12 روز سیدرگذاری شدند و هنگام سیدربرداری به سه گروه مساوی (28=n) تقسیم شدند و به ترتیب صفر، 400 و 500 واحد هورمون eCG دریافت نمودند.  قبل از تلقیح هر یک از گروه‌ها به دو زیرگروه (14=n) تقسیم شده و به یکی از زیرگروه‌ها 100 واحد اکسی‌توسین تزریق شد و زیرگروه دیگر اکسی‌توسین دریافت نکرد.  میزان باز شدن سرویکس با میزان نفوذ پیپت تلقیح مصنوعی در سرویکس قبل و بعد از تزریق اکسی‌توسین اندازه‌گیری شد.  میش‌ها 54 ساعت پس از سیدربرداری تلقیح شدند و درصد آبستنی 50 روز پس از تلقیح با استفاده از سونوگرافی ارزیابی شد.  نتایج این مطالعه نشان داد استفاده از هورمون eCG سبب بهبود نرخ فحلی نسبت به گروه شاهد (56/78 در مقابل 85/42 درصد، 05/0P<) شده است.  ولی اثر هورمون اکسی‌توسین بر بروز فحلی معنی‌دار نبود (50 در مقابل 85/42 درصد، 05/0P>).  اکسی‌توسین سبب باز شدن سرویکس در میش‌های دریافت کننده اکسی‌توسین شد (09/88 در مقابل 9/11 درصد، 05/0P<).  تزریق هورمون eCG سبب افزایش درصد آبستنی میش‌ها شد (14/57 در مقابل 28/14درصد، 05/0P<) و همچنین درصد آبستنی در میش‌های دریافت کننده اکسی‌توسین نسبت به گروه شاهد بالاتر بود (85/42 در مقابل 28/14 درصد، 05/0P<).  میزان دوز هورمون eCG تاثیری در افزایش درصد آبستنی نداشت (14/57 درمقابل 14/57 درصد بدون استفاده از اکسی‌توسین و 42/71 در مقابل 57/78 درصد با استفاده از اکسی‌توسین، 05/0<P).  تمایل به افزایش میزان آبستنی در میشهایی که هورمون eCG و اکسی‌توسین را دریافت کرده بودند مشاهده شد (99/74 در مقابل 14/57 درصد، 1/0P<). استفاده از هورمون eCG به همراه اکسی‌توسین سبب بهبود درصد آبستنی در میشهای نژاد لری بختیاری در فصل تولیدمثلی می‌شود. https://www.ivj.ir/article_2861_bd1354624fbae3b2149878941c60df99.pdf