دانشگاه شهید چمران اهواز نشریه دامپزشکی ایران 1735-6873 9 1 2013 05 01 Biomonitoring of heavy metals of fish tissues in Khamir and Laft ports of Hormozgan Province ردیابی زیستی فلزات سنگین در بافت‌های ماهیان شورت و زمین کن در ذخیره‌گاه زیست‌کره حرا 64 75 2860 FA Journal Article 2012 01 29     Chemicals derived from agricultural and industrial operations such as metals ultimately find their way into a water bodies and can produce a range toxic effects in aquatic organisms. The aim of this study was to measure toxic heavy metal concentrations in fish samples from mangrove conservation. In order to determination of heavy metals concentration (Cd, Ni, Pb, Cr) in muscle, liver and gills tissues, two saltwater fishes; silver sillage (<em>Sillago sihama</em>) and bartail flathead (<em>Platycephalus indicus</em>) collected from mangrove conservation area located in the Hormozgan province. All samples were measured by atomic absorption spectrophotometer. Study showed that the liver has the highest concentration of cadmium, chromium, lead and nickel with an average 0.9, 1.26, 0.99 and 3.12 micrograms per gram in the silver sillage and 0.91, 1.49, 1.43 and 3.03 micrograms per gram in the bartail flathead respectively. Decline rate of accumulation of metals in fish tissue was to the liver> gills> muscle respectively. According to bioaccumulation factor, the highest factor was in the liver and muscle had the lowest of it. The data revealed that there is a significant negative correlation between concentrations of lead, cadmium, chromium and nickel in each tissue with total length, weight and age factors. Also, the results showed that the mean concentrations for chromium and nickel were higher compare to WHO and FEPA international standards and lead concentrations were higher than FAO and WHO international standards. In this study cadmium values ​​obtained were up to the international standards such as EU and UK in muscles of both of species.     مواد شیمیایی مانند فلزات ناشی از فعالیت‌های کشاورزی و صنعتی در نهایت مسیرشان را به سوی اکوسیستم‌های آبی پیدا نموده و می‌توانند اثرات سمی وسیعی روی موجودات آبزی داشته باشند.  هدف از این مطالعه تعیین میزان سمیت عناصر در نمونه‌های ماهیان شورت و زمین کن از منطقه حفاظت شده حرا می‌باشد.  نمونه‌های ماهیان شورت و زمین کن به منظور تعیین غلظت فلزات سنگین (Cd, Ni, Pb, Cr) در بافت‌های عضله، کبد و آبشش، از منطقه حفاظت شده حرا واقع در استان هرمزگان، جمع‌آوری و میزان فلزات توسط دستگاه جذب اتمی اندازه‌گیری گردید.  این مطالعه نشان می‌دهد که در مقایسه با آبشش و عضلات، کبد بالاترین غلظت فلزات کادمیوم، کروم، سرب و نیکل را، به ترتیب با میانگین 91/0، 26/1، 99/0 و 12/3 میکروگرم در گرم در ماهی شورت و 91/0، 49/1، 43/1 و 03/3 میکروگرم در گرم در ماهی زمین کن دارا است.  روند نزولی میزان تجمع فلزات در بافت‌های ماهیان به صورت کبد > آبشش > ماهیچه بود.  محاسبات شاخص تجمع زیستی فلزات در هر دو گونه ماهی مورد مطالعه نشان داد که کبد بالاترین و عضله کمترین را دارا می‌باشد.  نتایج آزمون همبستگی پیرسون در بافت‌های مورد مطالعه با عوامل طول کل، وزن و سن نشان داد که ارتباط منفی معنی‌داری بین غلظت فلزات سرب، کادمیوم، کروم و نیکل در تمامی بافت‌ها با فاکتورهای زیستی مذکور وجود دارد.  همچنین نتایج حاصل از بررسی‌های آماری، حاکی از بالاتر بودن میزان سرب در بافت عضله ماهیان شورت و زمین کن نسبت به استانداردهای جهانی بود.  مقادیر کادمیوم نیز در هر دو گونه پایین‌تر از استانداردهای FAO و WHO می‌باشد. https://www.ivj.ir/article_2860_894db62f7b7a6ed2f2a277dae56a017c.pdf