دانشگاه شهید چمران اهواز نشریه دامپزشکی ایران 1735-6873 12 1 2016 05 01 Effect of nanochitosan on immunogenicity of Aeromonas hydrophila oral vaccine in Cyprinus carpio بررسی اثر نانوکیتوزان بر ایمنی زایی واکسن خوراکی آئروموناس هیدروفیلا در ماهی کپور معمولی 53 65 14705 10.22055/ivj.2016.14705 FA مجتبی علیشاهی دانشکده دامپزشکی ، دانشگاه شهید چمران اهواز مانا سعیدی منش دانشگاه شهید چمران اهواز مهرزاد مصباح دانشگاه شهید چمران اهواز مهدی زارعی گروه بهداشت مواد غذایی دانشگاه شهید چمران اهواز 0000-0002-5427-220X Journal Article 2014 10 09 Although oral vaccination has numerous advantages over other routes, degradation of the vaccine antigens in the gut and low uptake in the gut associated lymphoid tissue of the gastrointestinal tract still complicate the development of oral vaccines in fish. Chitosan nano- particles have recently been shown to possess significant potential as oral drug delivery systems. In this study chitosan nanoparticles were prepared and characterized with respect to size and morphology then used as oral adjuvant with Aeromonas hydrophila vaccine (AHB) in Cyprinus carpio. Three hundred and sixty juvenile C. carpio (46.5±4.67 g) were randomly divided in four groups in triplicates. Groups 1 and 2 received orally AHB and AHB + nanochitosan respectively. Fish in groups 3 received nanochitosan in food, whereas group four received just basal diet free AHB or nanochitosan. Experimental diet of each group administrates at days 1-5 and 20-25 of study. Blood samples were taken from all groups at days 25, 40 and 55 of study. Immunological parameters including: serum lysozyme, bactericidal and complement activity, leukocyte NBT activity as well as serum IgM and anti A. hydrophila antibody titer were compared among the groups. Then, fishes of each groups challenged with live Aeromonas hydrophila and mortality rate recorded for 10 days. Results showed that some none specific immunological parameters improved significantly. Serum lysozyme, bactericidal and NBT activity increased in group 2 (vaccine + nanochitosan) in all sampling periods (P<0.05). Slight increase in immunological parameters were seen in groups 1 and 3. Complement activity showed no significant change among the groups. although anti A hydrophila antibody titer were increased significantly in groups 1 and 2 at 25 and 40 days of study (P<0.05), no change were seen among the groups in anti A. hydrophila antibody titer at 55 days of study (P>0.05). Mortality after challenge with A hydrophila didn’t affected by oral vaccination with AHB or AHB+nanochitosan. There were no significant change in mortality rate among the groups (P>0.05). Conclusively, although immunization with AHB and nanochitosan in oral route improve some none specific immune response of C. carpio, no significant change in anti A hydrophila antibody titer and challenge mortality rate were seen in treated fish. هرچند واکسن‌های خوراکی مزایای زیادی نسبت به سایر روش‌های واکسیناسیون در آبزیان دارند، ولی به دلیل تخریب آنتی‌ژن‌های واکسنی در روده و جذب کم این آنتی‌ژن‌ها در سیستم لمفوئید روده، این روش توسعه‌ی زیادی نداشته است. کیتوزان اخیراً در سیستم تجویز خوراکی داروها کاربرد یافته است. در این تحقیق نانوکیتوزان از پوسته‌ی میگو استحصال شده و پس از کنترل کیفی، اثر این ماده به عنوان ادجوان خوراکی به همراه واکسن آئروموناس هیدروفیلا در ماهی کپور معمولی ارزیابی گردید. 360 قطعه ماهی کپور معمولی (67/4±5/46 گرم) به 4 گروه در سه تکرار تقسیم شدند. تیمار اول و دوم به ترتیب با واکسن خوراکی آئروموناس هیدروفیلا و واکسن خوراکی به همراه نانوکیتوزان ایمن شدند، تیمار 3 خوراک حاوی نانوکیتوزان دریافت نمود و تیمار 4 فقط خوراک معمولی دریافت کرد. تغذیه با خوراک‌های تجربی (واکسن خوراکی) در روزهای 1 تا 5 و 20 تا 25 انجام گرفت. از ماهی‌ها در روزهای 25، 40 و 55 خون‌گیری انجام شده و برخی پاسخ‌های ایمنی شامل عیار آنتی‌بادی، فعالیت لایزوزیم سرم، قدرت باکتری‌کشی سرم، میزان IgM، فعالیت کمپلمان و فعالیت نیتروبلوتترازولیوم (NBT) بین تیمارها مقایسه گردید. بعد از آخرین مرحله‌ی نمونه‌گیری ماهی‌های هر تیمار با باکتری بیماری‌زای آئروموناس هیدروفیلا چالش داده شدند. نتایج نشان داد برخی شاخص‌های ایمنی غیر اختصاصی در بین تیمارها بهبود معنی‌داری داشته است، به طوری که فعالیت لایزوزیم، قدرت باکتری‌کشی سرم، NBT و میزان IgM در تیمار 2 (واکسن + نانوکیتوزان) در هر سه مرحله نمونه‌گیری افزایش معنی‌داری نسبت به کنترل نشان داد (05/0P<). در تیمار یک (واکسن) و تیمار سه (نانوکیتوزان) افزایش نسبی مشاهده شد. فعالیت کمپلمان در بین تیمارها تفاوت معنی‌داری نشان نداد (05/0P>). تیتر آنتی‌بادی ضد آئروموناس هیدروفیلا در مرحله‌ی اول و دوم نمونه‌گیری در تیمارهای 1 و 2 افزایش معنی‌داری نسبت به تیمار کنترل داشت (05/0P<). تلفات بعد از چالش تحت تأثیر ایمن‌سازی خوراکی ماهی‌ها با واکسن آئروموناس هیدروفیلا و نانوکیتوزان قرار نگرفت (05/0P>). لذا می‌توان نتیجه گرفت که ایمن‌سازی خوراکی ماهی کپور معمولی با واکسن خوراکی آئروموناس هیدروفیلا به همراه نانوکیتوزان هر چند بهبود برخی شاخص‌های ایمنی غیر اختصاصی ماهی کپور معمولی را باعث می‌شود، ولی در میزان محافظت ماهی و عیار آنتی‌بادی سرمی ضد آئرموناس هیدروفیلا تأثیر معنی‌داری ندارد.

https://www.ivj.ir/article_14705_38398fab1dd3cccf0f624d935a57898d.pdf